forsvarsmekanismer

Forsvars mekanismer
Boka definerer forsvarsmekanismer sånn. « Forsvarsmekanismer er ei samnemning på dei metodane vi umedvite bruker for og verne oss mot noko som vekker angst, motvilje eller skyldfølelse, eller som trugar sjølvoppfatninga vår.» I korte trekk betyr det at forsvarsmekanismer er dei metodane vi bruker underbevisst for å beskytte oss mot traumatiske opplevelser eller kjensler.
Ein forsvarsmekanisme som Freud meinte var avgjerande i utviklinga av personlegdom var fortrenging. Fortrenging vil sei at vi vi gløymer ting som truger oss, er ubehagelig eller kan bryte ned sjølvrespekten vår. Fortrenging er noko som vi alle gjer, negative ting i fortida vår legger vi ofte heilt bak i tankane våre, medan positive hendingar held vi tillike fordi det hjelper sjølvfølelsen vår. Vi har vell alle gjort noko i ein eller anna situasjon vi helst vil gløyme. Den negative sida av fortrenging er jo vist det tar heilt overhand. Viss vi fortrenger for mange opplevingar kan den hindre oss i å justere handlingane våre og det kan igjen føre til at vi blir prega av passivitet.
Ein anna form for forsvarsmekanisme er regresjon. Regresjon vil sei at eit barn eller den unge signaliserer til omgivnadane om at det vil vere yngre enn det er. Det vanligaste eksempelet er små ungar som har fått ein lillebror eller søster. Da går ofte barnet tilbake til gamle vaner for å få meir oppmerksomheit. Kanskje barnet begynner å bruke smokk eller lignande. Individet er ofte sånn berre framfor foreldra, individet tek sjeldant dissa vanene med seg ut i kompiss gjengen.
Ein anna form for forsvarmekanisme er fornekting og dagdrauming. Fornekting går ut på at individet fornektar noko som faktisk har skjedd. Hendingane blir ofte bortforklart eller endra. Eit eksempel kan vere at eit barn latar som at mora ikkje har forlatt det. Dagdrauming er og ei forsvarsmekanisme. Det er ei form for fornekting. Når vi dagdrøymer lever vi oss inn i ei fantrasi verden, det er heilt normalt for folk å dagdrøyme, men det kan vere usunt viss det tek overhand. Da kan vi bli passive og la vere å gjere noko med livssituasjonen vår.
Isolasjon er ein forsvarsmekanisme som barn og unge tar i bruk. Barnet trekker seg bort fra andre barn som leiker, og studerer dei på avstand. Når barnet isolerar seg fra fellesskapet mister det sjangsen til å få nye erfaringer. I begynelsen kan dette virke positivt for barnet sidan det blir skjerma fra ubehagelige opplevelser, men det vil fort merka at isolasjonen kan ta overhånd og det blir vanskligare og vanskligare å få kontakt med andre. Ein forsvarsmekanisme som lignar på isolasjon er passivitet. Vist eit barn velger å ha ei passiv haldning kan det skjerme seg fra opplevinger som er negative. Barnet gjer for eksempel det samme heile tida, og denne haldningen kan føre til skyldfølelse eller mindreverdigheits kjensle. Projisering som og er ein forsvarsmekanisme vil sei å overføre problema sine på nokon andre eller ein gjenstand.
Reaksjonsdanning er ein forsvarsmekanisme som vi bruker for å undertrykke kjennslane våre og impulsane våre som ikkje er godkjend verken i samfunnet eller i oss sjølv. Eit eksempel kan vere ein som er homoseksuell og han vil ikkje innsjå det, kan han utvikle fordommer eller hat mot homofile. Rasjonalisering er ein forsvarsmekanisme der individet ved hjelp av vaksen argumentasjon unngår å snakke om sine eigne kjensler. Det kan føre til at barnet ikkje får utløp for kjenslane sine.

Torstein solli

Sjølvbilete og identitet

Sjølvbilde og identitet.

Sjølvoppfatning er alt du veit, trur og føler om deg sjølv. Det som og avhenger av sjølvoppfatninga di, er korleis andre ser på deg som person. Både sjølvoppfatninga og korleis du trur andre oppfattar deg som person, utgjer sjølvbiletet ditt. Dersom du for eksempel ser på deg sjølv som god, flink og snill, og du trur andre også ser på deg som dette, resulterer dette i eit godt sjølvbilete og du får god sjølvtillit. Men dersom du derimot ser på deg sjølv om ein av dei dårlege, og den som ikkje har flest venner, kan dette resultere i dårleg sjølvbilete dersom du og trur andre ser på deg som dårleg. Du kan sjå på deg sjølv ut i frå to forskjellige synsvinklar, eller kategoriar. Den første er karakteriserande og det er korleis du er, for eksempel flink til på skulen eller kanskje at du er ein snill venn. Den andre kategorien er vurderande, og er kva du syns om deg sjølv.

I tillegg til sjølvbilete og sjølvoppfatning, er det identiteten som gjer deg til den du er, og gjer deg til ein unik person. Identiteten er din er namnet ditt, personnummer, bustad og bakgrunn.

Det er altså desse tre “tinga”, sjølvbilete, sjølvoppfatning og identitet som gjer at du er den du er, men korleis utviklar ein sjølvoppfatning, identitet og sjølvbilete? Det er hovudsakleg dei personane rundt deg som er med på å avgjere korleis du blir som person. Vi kan setje opp korleis vi oppfattar oss sjølve og utviklar sjølvbilete vårt i tre punkt:

- Korleis vi oppfattar oss sjølve, oppfatning av kven vi sjølve er, kva status vi har, kva for eit yrke vi har, kva rolle vi fyller og kva rolle vi fyller i dei gruppene vi er med i.
- Korleis vi ønskjer å vere, korleis vi ønskjer å vere og korleis vi vil bli. Kan dreie seg om handlingar, haldningar eller bestemte etiske kvalitetskrav som vi prøver å leve opp til.
- Korleis vi vel å stå fram eller presentere oss for andre menneske, kva eigenskapar ved oss sjølve vi vil vise og skjule, og korleis vi vil vise oss fram.

Den måten vi viser oss fram på blir eit kompromiss mellom den faktiske oppfatninga vi har av oss sjølve, og den personen vi ønskjer å vere. George H. Mead meinte at vi menneske ikkje kan observere vårt eige sjølv, men det kan vi ved å søkje samhandling med andre menneske. Det vi gjer for å observere vårt eige sjølv, er å sjå og forstå oss sjølve ved å tolke andre sine reaksjonar på oss. Vi legg mest vekt på reaksjonar som kjem frå personar som er viktige for oss, for eksempel foreldre, lærarar, venner og søsken. Dersom eg for eksempel seier min meining om noko eg og nokre venner har diskutert til mor mi, og ho ikkje er eining, ser eg på reaksjonen hennar korleis ho reagerer på det eg sa. Dersom eg set mor mi høgare enn dei vennene eg diskuterte med, kan det hende at eg endrar meining og haldning til det me diskuterte fordi eg såg på reaksjonen til mor mi.

Noko anna som og er med på å utvikle identitet, sjølvbilete og sjølvoppfatning er siling av inntrykk. Vi hugsar betre positive signal enn dårlege signal. Sjølvoppfatninga vår verkar derfor styrande for sjølvbiletet vårt, og vi oppsøkjer personar og situasjonar som stadfestar det positive for oss, for eksempel nokon som har sagt du er snill, fin eller flink til noko.

- Cecilie

Meistring og meistringsstrategiar

Meistring er ein måte å takle ein konfliktsituasjon på. Når menneske
kjem opp i ein vanskeleg situasjon kan det endre på det som gir grunnlaget for
problemet. Ved hjelp av ulike meistringsstrategiar er dette muleg. Dei
vanlegaste formene for meistringsstrategi er kjensleregulering og
problemløysning.

Dersom vi har gjort ei handling der vi i ettertid føler skyld eller
angst nyttar vi ofte meistringsstrategien kjensleregulering. Denne prosessen går føre seg mentalt.
Problemet er der, men vert unngått. Vi kan vise dette ved eit eksempel. Ei
jente på 17 år har stelt ei bukse frå ein butikk. Ho var ute etter spenninga
ved å gjennomføre denne handlinga, men etter kvart angra ho. Den dårlege samvita
tok over og ho blei redd for at foreldra skulle merke noko. Dette førte til at
ho alltid var på vakt rundt foreldra og etter kvart prøvde å unngå dei. Sjølv
om ho visste at denne kjensla ikkje kom til å gå over før ho fekk snakka med
foreldra og ordna opp i problemet, gjekk ho berre rundt å tenkte på det utan å
gjere konkrete handlingar. Ved hjelp av denne kjenslereguleringa slapp ho unna
problemet for ein periode.

Problemløysning er den andre meistringsstrategien som vert nytta. Den
går ut på å ta tak i problemet og finne ut årsaka til det som har skjedd. Vi
treng informasjon for å kunne forstå handlingane. Det førre eksempelet kan
brukast til å vise denne meistringsstrategien. Jenta har no bestemt seg for å
gjere noko med den dårlege samvita og dei ubehagelege kjenslene. Ho går til
foreldra og fortel kva ho har gjort. Foreldra reagerer først sterkt, men roar
seg når jenta fortel om den dårlege samvita og at ho angrar på det ho har
gjort. Dei ber ho reise tilbake til butikken med buksa og fortelje kva som har
skjedd. Jenta gjer så dette. Etterpå er alle dei vonde kjenslene borte og ho
har inga dårleg samvit. Ho behøver ikkje lenger å unngå foreldra, og får ein
mykje lettare kvardag.

Kjensleregulering er
ein meistringsstrategi som ikkje fungerer så bra over tid. Den inkluderer mykje
tankar og følelsar som ein gjerne vert sittande aleine med. Samtidig er dette
den enklaste meistringsstrategien å gjennomføre ved å unngå å ta opp sjølve
problemet. Det er mykje negativt ved denne meistringsstrategien. Å halde inne
følelsar går sterkt utover kvardagen. Ein kan bli fort sur fordi ein har mykje
å tenke på. Samtidig vert det mykje unødvendig bekymring og mykje av tida vert
brukt på å tenke mange unødvendige tankar. Problemløysning er vanskelegast å
gjennomføre av dei to meistringsstrategiane. Det krev mykje av ein, å ta tak i
problemet å gjere noko med det. Likevel er det denne meistringsstrategien som
fungerer best over tid. Det vert ein kort periode med vanskelege følelsar, men
desse vil etter kvart forsvinne. Menneska rundt får reagert på sin måte og det
vil snart kjennast mykje betre. Konklusjonen på dette vert at problemløysning
er den beste meistringsstrategien over tid sjølv om den kan vere vanskeleg å
gjennomføre.

Mestring og strategiar

Mestring er at ein sjølv endrar vilkåra aktivt, slik at ein får fiksa opp ein konfliktfylt eller stressa situasjon. For å endre desse vilkåra kan ein bruke mestringsstrategiar som kjensleregulering og problemløysing. Kort og enkelt vil mestring seie å løyse opp vanskelege situasjonar, og det ved hjelp av dei to strategiane som eg skal ta føre meg.

Kjensleregulering er meir ein mental prosess, der ein dempar indre uro, skyld eller angst. Medan problemløysing er ein strategi der ein gjer noko aktivt for å løyse ein situasjon. Ein ser på kva årsakene til situasjonen er og kva ein kan gjere med problemet. Desse strategiformene er noko alle har vore igjennom, og som ein brukar. Nokre brukar kanskje kjensleregulering før dei brukar problemløysing, eller dei brukar berre ein av strategiane.

Kjensleregulering er ein strategi som går utover deg sjølv, du stengjer problemet inni deg og gjer ikkje noko med det. Et eksempel på dette er om ein har vore utru, og ein vel å ikkje sei noko til kjærasten. Vedkommande vil då kjenne ein form for skyld og/eller uro. Det er kanskje nokon som klarer å leve med den følelsen inni seg, men eg trur dei fleste ikkje klarar det i lengda. Det varierer sjølvsagt frå person til person korleis ein meistrar slike hendingar og korleis ein taklar følelsane sine. Kjensleregulering går som sagt ut på det du føler som indre uro, skyld eller angst, og vil i ikkje vere bra for deg i lengda. Eg syns dermed ikkje at dette er ein god strategi då ein har det vondt/ ubehageleg inni seg.

Problemløysing er ein meir aktiv handling, ein gjer noko med problemet og prøver å løyse det i staden for å stengje det inni seg. Om den som har vore utru å ikkje klarer å halde det inni seg, vil han finne ein løysning. Ein løysning på dette problemet er å fortelje det til kjærasten. Det kan vere ein kjem “godt” ut av problemet og det var bra at den utrue sa i frå. Men kanskje det ikkje alltid lønner seg med denne løysninga viss kjærasten ikkje vil vere i lag med denne personen meir. Då har du fått ein ny situasjon å meistre, skal ein prøve å fikse problemet som oppstod etter at det blei fortalt? Denne problemløysinga vil kanskje vere lettare å bruke etter ei tid, det er kanskje vanskeleg å gjere noko med situasjonen men det blir betre for deg etter kvart.

Mestring handlar ikkje alltid om handlingar som å vere utru eller bli forelska i det same kjønn. Det kan vere noko du opplever, som skilsmisse, terror, sjukdommar og dødsfall. Du kan bruke kjensleregulering og/eller problemløysning på dei problema som blei nemnt. Nokon vil ikkje snakke om kjenslene sine, og stengjer alt inni seg. Som det blei skrive om kjensleregulering kan dette bli tungt i lengda, men det er forskjellig frå person til person. Det kan vere lettare å finne ei løysning på problemet, som å snakke med nokon eller få meir kunnskapar om sjukdom eller andre hendingar. Etter ei forsking om diabetes blei det sagt at aktiv mestring/ problemløysing ville hjelpe pasienten, ved å snakke med venner/familie, få kunnskapar og lage ein plan så ein kan tilpasse seg sjukdommen.

Meistring og meistringsstrategiar

«Når dei viktige verdiane eller måla våre blir utfordra, truga eller gjorde til inkjes, opplever vi ein psykologisk stressituasjon. Mennesket vil søkje å imøtegå, unngå eller klare denne stressituasjon på ulike måtar» - Richard Lazarus (1923-1994)

Når du kjenner deg trua som person, er det ikkje sikkert dei psykologiske forsvarsmekanismane er dei rette å bruke. Ein kan i staden prøve aktivt å meistre situasjonen, altso gjere noko med den. Meistring kan bli sett på som ein konkret forsvarsmekanisme som er karakteristisk for det enkle menneske, eit trekk ved personlegdommen din. Dersom du sjeldan kjem opp i konfliktsituasjonar og blir sett på som eit hyggeleg menneske, har du god evne til å meistre sosiale situasjonar, på grunn av den du er. Da har du ei evne til å unngå konflikt og bruker denne så og sei automatisk. Det finst og meistring som er det motsette av dette, altso at meistringsåtferda er målretta, situasjonsbunden og medviten. Ein viktig person som har forska mykje på dette er den amerikanske psykologen Richard Lazarus.

Kjem du i ein konfliktsituasjon vil du prøve å meistre situasjonen, eller du kan endre vilkåra som gir grunnlag for problemet, slik at det blir likevekt i situasjonen. Det er viktig å meistre ein situasjon for å opphalde ein positiv sjølvtillit og ein emosjonell balanse, i tillegg reduserast spenningar i forhold til andre menneske. Du har to meistringsstrategiar, kjensleregulering og problemløysing, som kan hjelpe deg å meistre ulike situasjonar.

Ved meistring ved kjensleregulering dempar du indre uro eller skyld og angst ved å fornekte eller unngå ein situasjon. Dette gjer ein gjennom ein mental prosess utan konkrete handlingar.

Ved meistring ved problemløysing finn ein årsaka til det som har skjedd og gjer noko med situasjonen. For å klare dette søkjer ein kunnskap og informasjon som grunnlag for handling.

Det variere frå individ til individ om du meistrar ulike situasjonar ved å involvere og engasjere deg eller ved å halde distanse og ha kontroll. Meistring er og avhengig av reaksjonane frå miljøet, som familie og venner. Sjølv om individ reagerer overraskande likt emosjonelt og ut i får eit felles mønster når vi opplever kriser og konfliktar, har vi alle eigne element i personlegdommen vår som gjer at vi reagerer ulikt. Det er derfor svært viktig at vi har respekt for kvarandre og problema til kvarandre. 

Therese 

Forsvarsmekanismar.

Forsvarsmekanismar er eit felles ord på dei metodane vi bruker uvisst for å forsvare oss mot noko som kan føre til angst, motvilje eller skyldkjensle, eller som truar sjølvoppfatninga vår.

Fortrenging: Er den mest brukte av forsvarsmekanismane. Denne vil seie at vi gløymer det ubehagelege og det som trugar, eller kan bryte ned sjølvrespekten vår. Vi gløymer det negative og husar på ros. Det som kan vere bra her er at du får god sjølvtillit og blir ein veldig positiv person. Det som kan skade deg er at du ikkje lærer av feila du gjer du lever berre opp til det som er bra og gløymer det andre.

Regresjon: Når nokon oppfører seg mindre enn enn kva dei er. Kan då gå tilbake til eit lågare utviklingsnivå, der det ikkje vart stilt så mykje krav til dei. Det kan skade utviklinga til eit menneske, men du kan og få den oppmerksomheita som du treng.

Fornekting: Vi fornektar noko som faktisk har skjedd. Vi kan bortforklare ein situasjon til det heilt ukjennelege. Vi lagar våre eigne hendingar og unngår sannheita, men det kan få oss til å føle oss bedre.

Dagdrøyming: Vi tenkjer på ei verd som vi skulle ønske oss, men som ikkje er slik. Vi lever på ein måte i ei fantasiverd. Kan bli eit alvorleg problem viss du ikkje klarer å konsentrere deg, men bra for deg å ta ein pause frå verklegheita.

Isolasjon: Vi trekkjer oss tilbake frå andre. Då har vi full kontroll og slepp ubehagelege overraskingar eller konfliktar med andre. Negativt er at du kjem heilt utafor, dette kan føre til sosial angst. Bra er at du styrer det du driv med sjølv, og lar ingen påverke deg.

Passivitet: Det vil seie at vi skjermar oss for opplevingar og situasjonar som kan vere vanskelege å handtere. Det kan føre til at du berre gjer det same heile tida og deltek i lite nytt. Du får lite variasjon i kvardagen og lærer derfor lite. Du blir godt på nokre ting spesielt.

Projisering: Det vil seie at vi overfører problema våre til andre. Viss vi ikkje har gjort leksene og ikkje arbeid med faget og vi får att ein dårleg prøve, skyldar vi på ei dårleg prøve. Vi blir ikkje sjølvstendige og tek ikkje ansvar for handlingane våre. Vi prøver å vere optimistar på oss sjølv og prøver å vere positive på oss sjølv.

Reaksjonsdanning: Vi bryter vår eiga åtferd med ei motsett form. Viss nokon seier dei hatar ein person, men du ikkje har noko imot denne personen. Så vill du seie deg einig i det dei som hatar denne personen seier, for å unngå konfliktar. Vi er ikkje ærlege og seier ikkje det vi meiner. Positivt er at du ungår konfliktar og lar den andre personen føle at han har rett.

Rasjonalisering: Vi skuler våre eigne grunngjevingar for åtferd. Viss du er redd for å gå ute i mørket, vill du finne på unnskyldningar der du skuler at du eigentleg er redd. Vi unngåre dette gang på gang og overvinn aldri frykten. Positivt er at du slepp å gjere det du fryktar og unngår dette ved hjelp av lure deg sjølv og andre.

Alt i alt er det både positive og negative sider ved alle forsvarsmekanismane. Nokon av forsvarsmekanismane kan vere meir til skade enn andre. Menneske tek i bruk forsvarsmekanismar når dei føler seg sårbare og føler for å beskytte seg. 

Karoline F.N 

Meistringsstrategiar

”Når dei viktige verdiane eller måla våre blir utfordra, truga eller gjorde til inkjes, opplever vi ein psykologisk stressituasjon. Mennesket vil søkje å imøtegå, unngå eller klare denne stressituasjonen på ulike måtar.” – Richard Lazarus

Meistring er ein individuell forsvarsmekanisme ein tek i bruk når ein kjem i ein psykologisk stressituasjon. Korleis ein taklar ein slik situasjon er avhengig av korleis du er som person, i tillegg til korleis miljøet og dei rundt deg reagerer. Det fins to hovudformer av meistringsstrategiar vi bruker: Kjensleregulering eller problemløysing.

Kjensleregulering er ein mental prosess ein bruker for å dempe indre uro. Her gjer ein ikkje konkrete handlingar for å løyse stressituasjonen. Ein prøver heller å unngå konfrontasjon, og vente på at ting går over av seg sjølv. Kjem ein i ein stressituasjon kan ein også t.d. snakke med ein person for å prøve å dempe den indre uroa. Ein døme på dette er om ein skal ha eksamen, og er veldig nervøs. Då kan ein anten unngå situasjonen, eller prøve å takle stresset med å snakke med nokon.

Den andre strategien er problemløysing. Her finn ein årsaka til kva som har skjedd, og prøver å ordne opp. På denne måten tek ein kontroll over situasjonen. Då kan ein endre situasjonen til det betre. Døme: Lise har funne ut at ho er lesbisk, men har ikkje fortalt det til familien, fordi ho er usikker på korleis dei vil reagere. Her kan ho anten unngå situasjonen ved å ikkje seie noko. Eller kan ho bruke problemløysing, og snakke med foreldra om legninga si og om kjenslene sine. Då har ho teke kontroll over situasjonen, og samtidig gir foreldra ein sjanse til å støtte Lise.

Strategiar for kjensleregulering og for problemløysing kan vere gode eller dårlege, bevisste eller ubevisste. Dette er avhengig av kor mykje stress ein er utsett for, og kor mykje tid ein tek til å tenkje seg om. 

Brita